Kerk in Beeld

We zijn gestart met een nieuw initiatief. Elke week plaatsen we een foto vanuit onze kerk. U kunt immers niet in de kerk komen en u mist de kerk, dat snappen wij maar al te goed. Daarom steeds een beeld van de kerk ter bemoediging, voor een moment van stilte, om in gedachten in de kerk te verwijlen. Bij de foto’s steeds een enkel woord.

Uit het lood (10)

Het orgel gedeeltelijk in beeld en een blik op, of vanuit de vensters. Maar verticaal en horizontaal het ijzerwerk dat de kerk en de kroonluchters in de greep heeft. In de kerk valt dat nooit zo op, maar nu springt het eruit. Alsof op een verborgen wijze, bijna achteraf, de stille krachten de kerk overeind houden. En ja, als je het wilt zien, de lijnen vormen een kruis. Zo draagt Christus zijn kerk. Immers: het zwakke van God is sterker dan de mensen (1 Korinte 1, 25).

Beeld:: Ilse de Deugd
Tekst: Paul Wansink

Koorbanken (9)

Deze weken lezen we in de kerk gedeelten uit het Oude Testament die zijn afgebeeld op de koorbanken. Vanaf die banken werd op het hoogkoor gezongen, de dagelijkse getijden. Het houtsnijwerk op die koorbanken is een van de schatten van de Grote Kerk. Voor kunsthistorici een feest. Maar ook een klein feestje voor gewone gemeenteleden. Prachtige figuren. Deels met Bijbelse verhalen als onderwerp. De keuze van de verhalen lijkt wat willekeurig, alsof de opdrachtgever, of kunstenaar bedacht heeft: dat verhaal vind ik mooi. Deze foto stuurt onze blik via het verhaal van Mozes die een koperen slang moest oprichten (Numeri 21) de kerk in. De slang met de kruisvormige standaard werd gezien als een beeld voor Christus die de dood overwint. Zo kijken we baar de kerk: Christus is het leven voor de wereld.

Tekst: Paul Wansink
Foto: Ilse de Deugd

Dwarse bank (8)

Deze blik op de kerk is kenmerkend voor de afgelopen periode. Een lege kerkbank met rechts in beeld een microfoon voor geluidsopname. Als je de afgelopen weken de kerk in kwam viel het meteen op: de stilte, maar ook wel de verlatenheid, geaccentueerd door allerlei richtmicrofoons op plaatsen waar ze normaal niet kunnen staan, midden in de kerk. Op de een of andere manier kan ik nog niet helemaal wennen aan dat beeld. Het staat dwars op onze werkelijkheid. Of is het toch een teken van belofte? Dat ondanks alles vanuit de stilte God toegezongen wordt. Zoals we het kennen uit de prachtige berijming van psalm 65: de stilte zingt u toe o Here, in uw verheven oord.

Tekst: Paul Wansink
Foto: Ilse de Deugd

Venster op de hemel (7)

Onze kerk is rijk versierd met glas in lood ramen. De lichtval in de kerk wordt zo getemperd en gekleurd. Gebrandschilderde ramen hebben een dubbel effect: het licht valt anders de kerk binnen, maar ook je kijkt vanuit de kerk anders naar buiten, naar het licht. Deze foto maakt dat aspect zichtbaar op een heel speciale manier. In zekere zin kijk je via de ramen naar het licht. Buiten kan een mens – normaal gesproken – niet naar de zon kijken, maar van binnenuit de kerk kan dat wel. Die zon, dat licht is in de traditie van de kerk al eeuwenlang beeld van Christus, die gezien wordt als  de zonne der gerechtigheid (Maleachi 3,20). We hopen dat zijn licht over ons opgaat ook in deze tijd.

Tekst: Paul Wansink
Foto: Ilse de Deugd

Zij-ingang (6)

In normale tijden kom je ongeveer zo de kerk in. Maar al maanden is dat niet mogelijk. Hopelijk dat het vanaf juli anders wordt. Wat we niet altijd beseffen: we komen binnen via de zij-ingang van de kerk. Normaal zou zijn, dat we onder de toren door vanuit het Westen de kerk binnengaan, De blik is dan op het Oosten, waar de zon opgaat, waar Jeruzalem ligt, waar Christus onze Heer opstond uit de dood. Logisch dat elke oude Kerk op het Oosten gericht is. Wij komen een beetje bescheiden binnen. Als een soort zij-instromers. Links en rechts twee van de grote zuilen waarop de kerk rust, met daarop afbeeldingen van de evangelisten. De blik wordt getrokken naar het gebrandschilderde raam aan de overkant. Daarop de synode van Dordrecht, de mijlpaal uit de geschiedenis van het Protestantisme nu ruim 400 jaar geleden geopend in onze kerk. Maar dat alles is nu naar de achtergrond geschoven. Wij hopen dat we weer zij-instromers mogen zijn. Wanneer zal U weer loven, juichend staan in Uw voorhoven ( naar de berijming van Psalm 420.

Tekst: Paul Wansink
Foto: Ilse de Deugd

Tronend op de lofzangen (5)

Deze weken heftige discussies, of zingen al dan niet gevaarlijk is in coronatijd. We weten het niet zeker, maar er lijken nogal wat aanwijzingen te zijn. Dus voorlopig kunnen we niet (voluit) zingen. Dat doet pijn. De meest geciteerde Bijbeltekst, die ik de afgelopen weken hoor is ontleend aan psalm 107: Houd dan de lofzang gaande.  Op de foto ziet u het Kam-orgel – de naam is ontleend aan de orgelbouwer W.H. Kam uit Rotterdam, die het orgel in de 19 e eeuw volledig renoveerde- boven het schip van de kerk uit ‘tronen’. De kerk is leeg. De symboliek is prachtig. Het orgel wordt gedragen door de gemeentezang. Niet de bombastische en op effect spelende organist heeft het begrepen maar de organist die weet dat zijn muziek de lofzang gaande houdt. Begeleiden zeggen we dan neerbuigend. Nee gemeente en orgelspel houden de lofzang gaande; het resultaat: hemelse muziek. Wij prijzen ons gelukkig met een orgel, een organist en een gemeente die dat mogelijk maken.
En die gemeentezang? Die komt echt wel weer. Wij weten met Prediker 3 dat er een rijd is voor elk moment onder de zon.

Tekst: Paul Wansink
Foto: Ilse de Deugd

Kandelaar (4)

Normaal zien we bij een kandelaar vooral het licht. Immers een kandelaar is drager van licht, kaarslicht. In deze foto staat niet het licht centraal maar de kandelaar in zijn veelvoud. Het deed me denken aan Pinksteren, het feest waar we naar uitzien. Waar het licht zich gaf in ‘tongen als van vuur, die zich verdeelden en het zat op ieder van hen’(Handelingen 2,3). Wonderlijk hoe het licht zich verdeelt zonder minder te worden. Veel van wat je weggeeft ben je kwijt, zo niet een vlam, die geef je door en het licht groeit. Zo groeit Gods licht in deze wereld. Zijn wij dan niet als deze kandelaar dragers van het licht? Ieder van ons afzonderlijk maar toch verbonden door de Geest.

Tekst: Paul Wansink
Foto: Ilse de Deugd

Blik op de hemel (3)

Deze foto trekt onze blik naar boven naar de gewelven van onze kerk. Een prachtig, omgekeerd perspectief. Een soort van paradox. Als mens kijk je omhoog naar de hemel. Je verwacht – op een mooie dag – het azuurblauw. Maar deze blik trek omhoog en de hemel is gesloten. Of toch niet. Immers er is de wonderlijke lichtval van de gotiek. En er is het gewelf. Bewerkt door een kunstenaar, die wist dat bijna geen mens het scherp zou zien. Alsof daar ergens tussen hemel en aarde zich een geheim afspeelt. En zo is het ook. Onze blik omhoog wordt als het ware naar beneden ‘gestuurd’ maar nu wel verrijkt met het besef: daarboven is een geheim verborgen. In onze oren klinkt de vraag door van hemelvaart:  Waarom staan jullie omhoog te kijken naar de hemel? (Handelingen 1,11).

Tekst: Paul Wansink
Foto: Ilse de Deugd

De kansel (2)

Ditmaal een afbeelding van de kansel. Maar wel vanuit bijzonder perspectief. U zult gemerkt hebben dat we de kansel deze weken niet gebruiken. Dat is geen toeval, de reden is ook niet dat het zo makkelijker is voor de camera. Nee, met een kansel moet je voorzichtig omspringen. In de vroege kerk was degene die preekte, meestal de bisschop/voorganger de enige die zat op een stoel, de gemeente stond. Nu is het veelal andersom. De prediker staat en de gemeente zit. Onze kansel onderstreept op een prachtige manier de ‘verhevenheid’ van het Woord. Het Woord komt van tegenover. Met Paulus: Wat het oog niet heeft gezien, en het oor niet heeft gehoord, wat in geen mensenhart is opgekomen… (1 Korintiërs 2,9). Het gaat niet zomaar om leeg geklets, zelfs niet om diepe gedachten. Nee het wordt ons aangereikt. Daarom ga je niet zomaar een kansel op en wordt die kansel bij ons alleen gebruikt voor de verkondiging in het kader van de Eredienst. Maar nu zien we de kansel van onderen met de blik naar het hemelse gewelf van de kerk. Wij horen het Woord in een stille tijd. Wie weet dat het ons raakt op geheel nieuwe wijze.

Tekst: Paul Wansink
Foto: Ilse de Deugd

Het 'lege' schip (1)

De eerste foto is symbolisch voor deze tijd. Je ziet vanuit het hoogkoor het lege schip van onze kerk. Het koperen koorhek is weliswaar geopend, maar je bevriest als het ware tussen de koperen deuren. De blik gaat als een magneet naar het lichte koor, alsof je weet: daar gebeurt het. Het schip van de kerk ademt in een prachtig licht. Dat licht is het geheim. Wij weten immers God zelf is het licht en in hem is in het geheel geen duisternis (1 Johannes 1,5).

Tekst: Paul Wansink
Foto: Ilse de Deugd

 

3 reacties op “Kerk in Beeld”

  1. Prachtige foto’s. De stilte en eerbied voelbaar en stroomt door me heen. Treffende teksten uit de Bijbel, de eerbied en Gods aanwezigheid neemt een plaats in dit geheel.
    Waardevolle aanvulling op de website!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *