Deze foto trekt onze blik naar boven naar de gewelven van onze kerk. Een prachtig, omgekeerd perspectief. Een soort van paradox. Als mens kijk je omhoog naar de hemel. Je verwacht – op een mooie dag – het azuurblauw. Maar deze blik trek omhoog en de hemel is gesloten. Of toch niet. Immers er is de wonderlijke lichtval van de gotiek.
Ditmaal een afbeelding van de kansel. Maar wel vanuit bijzonder perspectief. U zult gemerkt hebben dat we de kansel deze weken niet gebruiken. Dat is geen toeval, de reden is ook niet dat het zo makkelijker is voor de camera. Nee, met een kansel moet je voorzichtig omspringen. In de vroege kerk was degene die preekte, meestal de bisschop/voorganger de enige die zat op een stoel, de gemeente stond.
De eerste foto is symbolisch voor deze tijd. Je ziet vanuit het hoogkoor het lege schip van onze kerk. Het koperen koorhek is weliswaar geopend, maar je bevriest als het ware tussen de koperen deuren. De blik gaat als een magneet naar het lichte koor, alsof je weet: daar gebeurt het. Het schip van de kerk ademt in een prachtig licht. Dat licht is het geheim. Wij weten immers God zelf is het licht en in hem is in het geheel geen duisternis (1 Johannes 1,5).
