Waarschijnlijk is dit een afbeelding van de biddende koning David. Helemaal zeker is dat niet, maar daar gaat het me nu niet om. Een biddende figuur op de afbeeldingen in het hoogkoor. Juist in deze tijd leren we opnieuw het belang van gebed.
Het orgel gedeeltelijk in beeld en een blik op, of vanuit de vensters. Maar verticaal en horizontaal het ijzerwerk dat de kerk en de kroonluchters in de greep heeft. In de kerk valt dat nooit zo op, maar nu springt het eruit.
Deze weken lezen we in de kerk gedeelten uit het Oude Testament die zijn afgebeeld op de koorbanken. Vanaf die banken werd op het hoogkoor gezongen, de dagelijkse getijden. Het houtsnijwerk op die koorbanken is een van de schatten van de Grote Kerk.
Deze blik op de kerk is kenmerkend voor de afgelopen periode. Een lege kerkbank met rechts in beeld een microfoon voor geluidsopname. Als je de afgelopen weken de kerk in kwam viel het meteen op: de stilte, maar ook wel de verlatenheid, geaccentueerd door allerlei richtmicrofoons op plaatsen waar ze normaal niet kunnen staan, midden in de kerk.
Onze kerk is rijk versierd met glas in lood ramen. De lichtval in de kerk wordt zo getemperd en gekleurd. Gebrandschilderde ramen hebben een dubbel effect: het licht valt anders de kerk binnen, maar ook je kijkt vanuit de kerk anders naar buiten, naar het licht.
In normale tijden kom je ongeveer zo de kerk in. Maar al maanden is dat niet mogelijk. Hopelijk dat het vanaf juli anders wordt. Wat we niet altijd beseffen: we komen binnen via de zij-ingang van de kerk.
Deze weken heftige discussies, of zingen al dan niet gevaarlijk is in coronatijd. We weten het niet zeker, maar er lijken nogal wat aanwijzingen te zijn. Dus voorlopig kunnen we niet (voluit) zingen. Dat doet pijn. De meest geciteerde Bijbeltekst, die ik de afgelopen weken hoor is ontleend aan psalm 107: Houd dan de lofzang gaande.
Normaal zien we bij een kandelaar vooral het licht. Immers een kandelaar is drager van licht, kaarslicht. In deze foto staat niet het licht centraal maar de kandelaar in zijn veelvoud. Het deed me denken aan Pinksteren, het feest waar we naar uitzien.
Deze foto trekt onze blik naar boven naar de gewelven van onze kerk. Een prachtig, omgekeerd perspectief. Een soort van paradox. Als mens kijk je omhoog naar de hemel. Je verwacht – op een mooie dag – het azuurblauw. Maar deze blik trek omhoog en de hemel is gesloten. Of toch niet. Immers er is de wonderlijke lichtval van de gotiek.
Ditmaal een afbeelding van de kansel. Maar wel vanuit bijzonder perspectief. U zult gemerkt hebben dat we de kansel deze weken niet gebruiken. Dat is geen toeval, de reden is ook niet dat het zo makkelijker is voor de camera. Nee, met een kansel moet je voorzichtig omspringen. In de vroege kerk was degene die preekte, meestal de bisschop/voorganger de enige die zat op een stoel, de gemeente stond.
